Действия с Документом
№ 3, март
|
Минская мода: свадьба "по-богатому" в Художественном
Мечтания героя интермедии великого Райкина "В греческом зале" осуществляются нынче не где-нибудь, а в столичном музее – святилище искусства и культуры всея Беларуси. Однажды вечером, проходя мимо означенного здания, я увидел, как свадебная кавалькада к означенному выше учреждению подкатывает. Парочка "лексусов" с кольцами, корзинами цветов и лентами, а так больше "Мерседесы", да "Пежо" – видать крутая свадьба приехала. Вот только почему в музей, а не в ресторан? Нет, никаких претензий к руководству музея у меня лично нет. Как финансируются подобные учреждения, причем во всем мире, мы знаем – по остаточному принципу. То есть бюджет делят-делят, а потом, что остается, то культуре отдают. Вот и крутятся ребята как могут. Так что анекдот про то, как Ленина из мавзолея за деньги выносили, чтобы "крутым перцам" показать, сегодня больше не выглядит таким уж смешным. Да и нет в художественном музее никакого-такого анекдотичного "греческого зала", а есть самый, что ни на есть обыкновенный "итальянский дворик". В этот самый двор-зал, если заплатить пятнадцать тысяч рублей с носа, то можно, в виде исключения, пофотографироваться в великолепных интерьерах, а ля средневековая Италия. Нет-нет, никакого спиртного там не подают, но, если не громко афишировать это, то бокальчик другой пропустить можно, свадьба, все-таки. Так у нас в Минске ныне по богатому бракосочетаются. Какой там "греческий зал": богатенькие ныне на свадебные фото-сессии в "итальянский дворик" ездят: культурно, престижно и относительно недорого. Евгений Крестовский 12.03.2008
У мэтро найчасьцей крадуць на "Плошчы Леніна" і "Інстытуце Культуры"
У 2007 годзе супрацоўнікі міліцыі падземкі затрымалі 276 злачынцаў, якія знаходзіліся ў вышуку. Дарэчы, у мэтро штодня знаходзяцца як мінімум 100 міліцыянтаў. У менскім мэтро не сустрэнеш багатага чыноўніка. Мэтро – транспарт бедных. Бясконцыя шэрагі студэнтаў, шараговых працаўнікоў, пэнсіянэраў . Менскае мэтро таксама сховішча на дзень для бяздомных выпівох, стомленых турыстаў, калек-вэтэранаў. У сярэднім за год тут адбываецца каля 400 правапарушэньняў. На першым месцы – крадзяжы. Паводле заяваў ад пасажыраў падлічана, што цягам году ў мэтро крадуць больш як 120 кашалькоў. У мінулым годзе ў пасажыраў скралі 150 сотавых тэлефонаў. Прападаюць таксама ад 20 да 30 асабістых рэчаў. Больш як 63 працэнта заяваў аб крадзяжах паступаюць менавіта ад жанчынаў. У менскім мэтро фіксуюцца таксама разбойныя напады. Летась іх зафіксавана амаль 20. Як правіла, ініцыятары сутыкненьняў – асобы ў стане алькагольнага дурману. Найбольш крымінагеннымі, па статыстыцы 2007 году, у Менску зьяўляюцца станцыі "Плошча Леніна" – 53 правапарушэньні, "Інстытут культуры" – 52, "Кастрычніцкая" – 47 і "Пушкінская" – 43. Да сёньня Менск абмяркоўвае нядаўнюю 20-мінутную бегатню міліцыянтаў па тунэлю мэтро за нейкім дзіваком. Як высьветлілася, ён спалохаўся містычных перасьледнікаў і скокнуў з плятформы. Лечыцца цяпер у лякарні для псыхічна хворых у Навінках. Здараецца, што і іншыя пасажыры па неасьцярожнасьці альбо разгубленасьці падаюць з эскалятару і нават на рэйкі. У менскім мэтро чыняцца і самагубствы. Яшчэ факт да тэмы: у 2007 годзе супрацоўнікі міліцыі мэтро затрымалі 276 злачынцаў, якія знаходзіліся ў вышуку. Дарэчы, у мэтро штодня знаходзяцца як мінімум 100 міліцыянтаў, а ў двух дэпо – Маскоўскім і Магілёўскім – кругласутачна. Усе станцыі абсталяваныя камэрамі відэасачэньня, якія дазваляюць апэратыўна сачыць за сытуацыяй і перадаваць інфармацыю на цэнтралізаваны пульт кіраваньня. Вызначаны час гэтыя здымкі захоўваюцца ў архіве. Міліцыянтаў мэтро можна бачыць з дэтэктарамі для пошуку мэталёвай зброі і боепрыпасаў. Да пошуку наркотыкаў і ўзрыўчаткі прыцягваюцца спэцыяльна абучаныя службовыя сабакі. Я адчуваю ў мэтро дыскамфорт. У галаве ўзьнікаюць думкі пра апраменьваньня цела. Баюся згубіць слых, калі пранізьлівы голас нейкай дыктаркі папярэджвае, што і як рабіць сёньня ў мэтро. Уздрыгваю на кожны рык рэклямы зь тэлевізараў у падзем’і. Выпрабаваньне нэрваў працягваюць агіткі ў вагонах. Панурыя людзі паглядаюць на стракатыя паперкі з-пад вачэй. Дакладна заўважыла: калі наш чалавек у мэтро без сябра ці знаёмага, то ён ніколі не ўсьміхаецца. Паездка ў мэтро – самота для жыхара Менска. Галіна Баравая 11.03.2008 |