Belnarod.org – Сайт региональных новостей от гражданских и профсоюзных активистов, журналистов и просто небезразличных людей

В стотысячном Солигорске количество зарегистрированных алкоголиков по численности почти укладывается в один избирательный участок.

Официально зарегистрировано 2366 пьяниц. Но по свидетельству самих же медиков на учет попадает один из 8-10 таких больных. 2600 человек задержаны в нынешнем году за распитие спиртного в общественном месте и появление на улицах в состоянии сильного подпития.

Что еще хуже, за управление автомобилем в нетрезвом состоянии составлены протоколы почти на трехсот водителей.

Две сотни граждан в городе и районе привлечены к ответственности за самогоноварение, уничтожено 1579 литров браги и 115 самогона, а также 52 аппарата.

При таком положении с трезвомыслием выбор немалой части населения при голосовании за депутатов в местные советы 14 января вряд ли можно будет считать полностью адекватным.

Впрочем, власти это, пожалуй, только на руку. Она знает, что у сильно пьющего снижены волевые качества. Нажать можно легче. С тем же досрочным голосованием. Да и выбора у электората фактически не осталось. Кандидаты от демократических сил, а их было 12, не зарегистрированы. Один из чиновников, пожелавший остаться неизвестным, разоткровенничался:

– Мы учли все. Даже повышенную внушаемость пристрастившихся к спиртному людей. А их в городе много.

Не исключено, что именно на "повышенную внушаемость" определенной части солигорчан была рассчитана и недавняя публикация в горисполкомовском "Солигорском Вестнике". Там прямо писалось, что похмельный синдром в день после получки – 16 числа беспокоит вертикаль мало.

Зато сильно раздражает то, что ежемесячно вечером опять же каждого 16-го небольшая группа в знак солидарности с политзаключенными зажигает на площади в центре города свечи – это тревожит, раздражает и злит.

Лариса Насанович

26.12.2006

На чествование футболистов солигорского "Шахтера", завоевавшего бронзовые медали в чемпионате страны-2006 болельщиков не пригласили.

Тогда перд клубом они развернули баннер следующего содержания:

"С годом СВИНЬИ вас, руководство ФК Шахтер.
Игрокам ФК ПОКЛОН за красивейший СЕЗОН!"

Поначалу никто из представителей клуба до общения с болельщиками команды не снизошел. Реакция последовала лишь на возглас кого-то из болельщиков: "С годом Свиньи Вас, Вадим!" После этого директор клуба нашел пять минут для общения с теми, кто не попал в зал.

Приведем некоторые из цитат Вадима Филипповича:

– Нашими спонсорами и мной принято решение о проведении чествования в закрытом помещении в связи с тем, что бронза – не совсем то, к чему мы стремились, да и не праздник это после прошлогоднего золота. 

Все мы, и я в том числе, как директор клуба, в свою очередь, имеем претензии к вам. Ведь бывало и такое, что на гостевых матчах в нашем секторе находилось только по 10-15 человек.

Я и спонсоры клуба приняли решение провести чествование в узком кругу: футболисты и тренерский состав, администрация клуба, несколько представителей от "Беларуськалия". А для болельщиков мы обязательно организуем встречу с командой в следующем году!

Закрывая за собой дверь ГДК, директор бросил в адрес болельщиков:

– Вы вот этим своим поведением и подобными баннерами только испортили всем нам сегодняшний праздник...

После этого примерно половина из присутствовавших на акции болельщиков поставила свои подписи под следующим обращением:

"Мы, болельщики ФК "Шахтер" (Солигорск), возмущены принятым решением руководства футбольного клуба о проведении чествования команды в связи с завоеванием бронзовых медалей чемпионата Республики Беларусь по футболу 2006 года в закрытом формате.

Действия руководства ФК "Шахтер" (Солигорск) в текущем году не содействовали развитию болельщицкого движения в городе, а девиз "Наш город – наша команда" иначе, чем популистским в связи с вышеизложенным фактом не назовешь.

Обращаемся к руководству ФК "Шахтер" (Солигорск) изменить свое отношение к болельщикам своего же клуба.

Представители Клуба болельщиков"

На просьбу болельщиков к ним выйти и получить в руки вышеизложенное обращение к клубу "секьюрити" Сергей Шагун лишь многознчительно изобразил сложенные перед грудями сложенные крест-накрест руки.

В 18-30 болельщики (к этому времени их оставалось около 30-ти человек) покинули центральную площадь города, успев мя мирно пообщаться с милиционерами. И даже охранники правопорядка, узнав все подробности происходящего, стали на сторону фанатов.

... Устроив для себя развлечение под музыку "J-Mors" и шутки "Сomedy Club", руководство клуба поступило так, как это у нас принято повсеместно: источником экономии стали люди – в данном случае – болельщики ФК "Шахтер".

После всего этого руководству клуба стоит серьезно призадуматься над тем, почтят ли своим присутствием преданные поклонники клуба те мероприятия, где будут находиться те, кто о них забыл и кто работать должен именно для них...

Толпеко Денис,
глава Клуба болельщиков ФК "Шахтер"

21.12.2006

Распрацоўка праекта салігорскага "ледавіка" падыходзіць да заканьчэньня. На пачатку 2007 года пачнецца будоўля.

Жыхары сталіцы шахтароў у абмеркаваньні пытаньня "ці варта будаваць палац?" прымаць удзел ня будуць. Аб мэтазгоднасьці пабудовы самага каштоўнага за ўсю гісторыю горада збудаваньня ўзьнікае ня толькі ў салігорцаў. Ці варта было б за гэтыя грошы паклапаціца аб зьнешням выглядзе горада, пра які адзін заезджы інжынэр зь нямечыны сказаў: "У нашай краіне архітэктара вашага горада пасадзілі бы". Ці патрэбны салігорцам такі аб'ект, калі ў гарадскіх школах дзеці ня маюць магчымасьцяў нармалёва займацца спортам і развіваць свае здольнасьці ў адмысловых клюбах. Між тым, кожны трэці даляр Беларусі з Салігорску.

Спорт варта рзвіваць і падтрымліваць. Але да любой справы трэба падыходзіць з розумам і адказнасьцю. Спартовы комплекс у стотысячным горадзе, няхай і адным з багацейшых, наўрад ці акупіцца. Ва ўсім цывілізаваным сьвеце такія палацы будуюцца за грошы спартовых клюбаў і іх спонсараў, а не за грошы сумленных падаткаплацельшчыкаў. І хакей у такіх краінах знаходзіцца на значна вышэйшым узроўні.

Ня трэба разглядаць будоўлю лядовага палаца, як толькі кропачную праблему салігорскага рэгіёна і адзіны выпадак. Людзі ў вёсках ня бачаць гадамі новае літаратуры і падручнікаў. Пра Інтэрнэт і казаць няма чаго. У Менску збудавалі бібліятэку за 100 мільёнаў даляраў, у якую пашчасьціь трапіць далёка не кожнаму беларусу. Па ўсёй краіне будуюць новыя дамы, а ў шмат якіх вёсках пустуюць старыя.

Такая дзяржаўная палітыка паўстае цяжкай хваробай эканомікі, якая працуе ня згодна рацыянальным прынцыпам і правілам, а згодна загадам і дыкрэтам. Нават набліжаючыйся пераход на рынкавыя кошты за расейскі газ і нафту і магчымы з гэтае прычыны эканамічны крызіс не паўстае перашкодай для рэалізацыі звышпраектаў.

Тым часам мясцовая вертыкаль ліхарадачна  шукае сродкі на лядовы палац як "аб'ект першаснай важнасьці" . Хутчэй за ўсё, фінансавансаваць будоўлю будзе "Беларуськалій". У дабравольна-прымусовым парадку дапамогуць і прадпрымальнікі, якія ўжо пяць гадоў ня бачаць абяцанага крытага рынку, і безумоўна паборы з шарговых салігорсцаў, у чым дапаможа досьвед слуцкіх "Дажынкаў".

Застаецца спадзявацца, што новы "ледавік" не спасьцігне доля начнога клюбу "Тытанік", зачыненага ў мінулым годзе ў Салігорску.

Лядовыя палацы за 12 апошніх год сталіся сымбалем цэлай эпохі, аб'ектам
крытыкі й усьмешак, гордасьці і ганебнасьці адначасова. Будаваньне лядовых палацаў спорту у нашае краіне працягваецца.

Алесь Міхайлаў

12.12.2006

Рэканструкцыя комплексу ў Нясьвіжы прыпынілася на ўсходняй галерэі. Будаўнікі асьцерагаюцца абвалу сьцяны, што ўнутры двара.

Нядаўна навукова-мэтадычная рада па ахове гісторыка-культурнай спадчыны пры Міністэрстве культуры вызначыла: аварыйную сьцяну галерэі трэба разбурыць. Тым самым прадвызначаны лёс скляпеньня, а таксама калёнаў. Пасьля могуць разваліцца ўнутраныя перагародкі.

Увогуле, складваецца тыповая для будаўнікоў сытуацыя пры аднаўленьні архітэктурных помнікаў: старое – разбурыць, а на яго месцы змураваць муляж.

Хто ж вінаваты, што былыя апартамэнты ў Нясьвіскім замку сталі аварыйнымі? Чаму праблемы галерэі ўзьніклі толькі цяпер? Навуковы кіраўнік рэстаўрацыі палаца–паркавага ансамбля ў Нясьвіжы Сяргей Друшыц вінаваціць эпоху Радзівілаў.

Ён нават пераконвае – усходняя галерэя ўжо трыста гадоў знаходзіцца ў аварыйным стане. Паводле Сяргей Друшыца, у архіве захаваўся ліст упраўляючага нясьвіскім маёнткам, адрасаваны Міхалу Казіміру Радзівілу. Падначалены паведамляў, што галерэя зробленая, у пакоі занесеная мэбля, але ўначы будынак зьнянацку абсунуўся. "Дрэнна, што ў той момант там не было будаўнікоў", – так адказаў князь.

Чамусьці Сяргей Друшыц не спасылаецца на далейшую гісторыю разбуранай галерэі. Між тым, захаваліся зьвесткі: пасьля галерэя доўгі час заставалася аднапавярховай, яна злучала будынкі ўсходняга боку. Акрамя таго, напрыклад, у 1770 годзе тут захоўваліся 984 мастацкія карціны.

Надбудову на галерэі дасьледаваў галоўны канструктар інстытуту "Менскграмадзянпраект" Пётр Саўчук. У нашай зь ім гутарцы ён не вінаваціў Радзівілаў. Спэцыяліст спасылаецца на зьвесткі вядомага беларускага гісторыка Міхаіла Ткачова, які ў кнізе "Замкі Беларусі" піша, што  "напрыканцы XVIII стагодзьдзя перабудавалі браму замка, а крылы палацу злучылі двухпавярховай галерэяй".

Са словаў Пятра Саўчука, апошні капітальны рамонт драўляных перакрыцьцяў і нясучых канструкцыяў тут адбываўся ўжо ў 80-я гады ХІХ стагодзьдзя. У савецкі час праз так званыя бягучыя рамонты прыстасоўвалі пакоі для абслугоўваньня камуністычных бонзаў. У разьмешчаным у замку санаторыі 4-га ўпраўленьня, а пасьля "Белміжкалгасздраўніцы" былі часткова разбураныя цагляныя сьцены і дымаходы.

29 чэрвеня 2001 года Нясьвіскі замак перададзены на балянс міністэрства культуры. Абвешчана, што палаца-паркавы комплекс будзе прыстасаваны для культурна-асьветніцкіх мэтаў, абслугоўваньня турыстаў з наборам музэйных экспазыцыяў ды заляў з перасоўнымі выставамі.

Але яшчэ да пачатку рэканструкцыі (24 сьнежня 2002 году) ў Нясьвіскім замку ўзьнік буйны пажар. Практычна цалкам згарэў дах на плошчы 300 квадратных мэтраў. Унікальны дубовы зал з камінам заліты вадою, столь прагнулася. Увогуле, наступствы ад барацьбы з агнём 120 выратавальнікаў і 18 адзінак спэцыяльнай тэхнікі і сёньня навідавоку.

У лістападзе ў Нясьвіжы адбылося чарговае паседжаньне рэспубліканскага штаба па рэканструкцыі замка. Намесьнік міністра культуры Ўладзімер Грыдзюшка паведаміў, што будаўнікі не пасьпяваюць асвоіць выдаткаваныя інвэстыцыі ў суме 24,4 мільярда рублёў. Як вынік, на аб'ект пачалі больш завозіць цэглы і паскорылі тэмпы яе кладкі ў сьцены.

Галіна Баравая

05.12.2006

У Слуцку ў пятніцу ўлады плянавалі адкрыць бронзавы бюст Маршала Савецкага Саюза Георгія Жукава. За выраб Менскага завода мастацкага ліцьця мясцовы бюджэт заплаціў амаль 60 мільёнаў беларускіх рублёў.

Не ўдалося ў Слуцку зь першай спробы ўсталяваць помнік на п'едэстал. Апошні быў сьпехам зьлеплены з бэтону і пагражаў разваліцца пад грузам пяці пудоў бронзы. Менавіта столькі мэталю пайшло на выяву суровага твару Жукава, яго фуражку-сталінку ды абрубак тулава бяз рук, але пры пагонах ды чатырох зорках героя.

Са школьных падручнікаў случчакі даведваюцца, што Георгій Жукаў нарадзіўся 19 лістапада (па новаму стылю – 1 сьнежня) 1896 году ў вёсцы Стрэлкаўка ля Калугі ў сям'і сялян. Ва ўзросьце 37 гадоў ў 1933 годзе атрымоўвае прызначэньне ў Беларускую ваенную акругу камандзірам 4-й кавалерыйскай дывізіі. Жыў Жукаў у Слуцку няпоўныя тры гады. Пасьля ніколі больш ён не вяртаўся ў райцэнтар на неглыбокіх рэках Бычок і Случ. Затое тут часта гасьцявалі ягоныя маскоўскія дочкі Эра, Эла й Марыя. Яны – ініцыятары ўсталяваньня тут бронзавай памяці пра свайго бацьку.

У 2005 годзе Слуцак рыхтаваўся да “Дажынак”, і яшчэ тады мясцовыя ўлады выказваліся пра намеры замяніць стары помнік Жукаву на новы. Не ўдалося. Нават у цэнтры Слуцку тады была прорва працы пры нястачы грошай.

Цяпер 58-гадовы старшыня райвыканкаму Аляксандр Драка, як гаворыцца, раскашэліўся на новы помнік, але засьцерагаецца адмовіцца ад старога. У Слуцку жывуць больш за 120 удзельнікаў мінулай вайны. А ў сьпісе ваенных адстаўнікоў – амаль пяць тысяч чалавек.

Афіцэры з Расеі не пакінулі беларускі гарадок пасьля развалу Савецкай Арміі. Тут яны нават сфармавалі атаманскі полк. Са словаў казака Вадзіма Кузьміна, у ганаровую варту ля помніка маршалу стануць усе, хто за свае грошы пашыў мундзір і шаравары зь сінімі лямпасамі. Ад чырвоных казакі адмовіліся, бо варагуюць з “чырвоналямпаснымі” калегамі зь Менску.

На дрэннае захоўваньне сапраўднай гістарычнай памяці ў Слуцку скардзіцца ўраджэнец гэтых мясьцінаў, адзін з кіраўнікоў Беларускага фонду культуры Ўладзімер Гілеп.

Ён кажа, што забудова цэнтральнай часткі, створаная пры Радзівілах (палац і мануфактура, дзе выраблялі знакамітыя слуцкія паясы) разабраныя за савецкім часам. Валы і бастыёны старажытнага гораду-крэпасьці зрытыя.

Слуцкі краязнаўца Ігара Ціткоўскага гаворыць, што да “Дажынак” у 2005 годзе тут налічвалася тры помнікі архітэктуры. Цяпер – два, бо па загадзе ўлады зьнесены будынак земскай лякарні.

Выхадзец са Случчыны – прафэсар Анатоль Грыцкевіч крыўдуе на адмову мясцовага кіраўніцтва адзначыць памяць пра слуцкіх ваяроў 1920 году. Два праекты помніка змагарам і барэльеф для каменю па-ранейшаму незапатрабаваныя з прыватнага музэю Анатоля Белага ў Старых Дарогах. Ёсьць прэтэнзіі і ў лідэра габрэйскага таварыства ў Беларусі Леаніда Левіна: на месцы гета 1941 году будуюцца дамы, а для помніка ахвярам у горадзе не знаходзіцца кутка.

Што да знакамітых мужоў, памяць пра якіх не ўшанаваная ў Слуцку, то, напрыклад, Ігар Ціткоўскі называе прафэсара астраноміі Вітольда Цэсарскага, які пешым ў сьвеце вызначыў ніжнюю мяжу тэмпэратуры сонца. Жылі ў Слуцку філёзаф Ян Белабоцкі, беларускі й польскі пісьменьнік Дамінік Рудніцкі, мастак Эдвард Паўловіч, заснавальнік першай у Расеі клінікі па захворваньні скуры Генрых Кулакоўскі, канструктар авіяцыйных і ракетных рухавікоў Сямён Косберг, імем якога названы кратэр на паверхні Месяца.

Наш сучасьнік паэт Яўген Гучок адносіны сваіх землякоў да гораду выказаў словамі: "У Слуцку нямала мясьцінаў, дзе капляй любові я асьвячаю душу".

Не адмаўляю, што нехта будзе дэкляраваць іх ля новага пастамэнту Георгію Жукаву. Але самотна асэнсоўваць, што Слуцк цяпер – беларускае месца, дзе ўжо два помнікі савецкаму маршалу, але мала прыкметаў сваёй даўніны і ніводнага ўзору сымбалю нацыянальнага народнага мастацтва.

Слуцкія паясы былі вывезеныя і ў Маскву, але хіба іх верне Расея, нават калі помнікаў Жукаву ў Слуцку будзе ня два, а, напрыклад, цэлых тры?

Галіна Баравая

1.12.2006

Денежная помощь государства на погребение составляет составляет сегодня 633 тысячи 999 рублей.

Поинтересуйтесь в семьях уже покойных и , уверен, услышите недовольство. Цены на одежду, гробы, крест и надпись к нему, а также на венок, подушку, покрывало ползут вверх чуть ли ни ежедневно. А ведь нужно еще выкопать могилу, заказать транспорт, заправить автомобиль горючим. Бензин в течение этого года дорожал трижды. А в минувший вторник – ёще более чем на три процента. Так кто поможет достойно провести в последний путь, например, одинокую старушку с заброшеного хутора?

В клецком совхозе "Красная звезда" сообщили, что строители сколотят гроб, направят на кладбище колесный экскаватор, который выкопает яму. Из морга в райцентре привезут тело. Председатель сельсоветасовета раздаст на месте по пять-десять тысяч рублей мужикам, которые лопатами зароют могилу. Венок привяжут шпагатом к деревяному кресту и всё: прощай память о душе усопшей.

Впрочем, клецкий пример – лучший из тех, о котором приходилось слушать. Например, в Слуцком, Копыльском, Солигорском районах участились случаи, когда в заброшеных деревнях умерших находят заплутавшие грибники, охотники и даже местные чиновники.

По сведениям фонда социальной помощи Миноблисполкома, в этом году без участия родственьников похоронены около 250 покойников. Из домов престарелых и психбольниц – еще больше.

Я долго искала пример более человеческого подхода к судьбе умерших. Сообщаю адрес: Радошковичи, семья бывшего заместителя председателя колхоза по хозяйственной части Владимира Жиженки.

Хозяин, его жена, дочка и зять работают в частном Бюро ритуальных товаров и услуг.

– Вообще, это обязанность сельских или поселковых советов – хоронить одиноких престарелых, – говорит Владимир Жиженко. – Но, как правило, они связываются со мной, и уже мы выполняем эту последнюю на земле услугу для покойника.

В разговоре Владимир уточняет, что похороны одиноких умерших людей оформляет в долг. А в течение следующей недели местные власти его погашают.

Прошу собеседника припомнить наиболее грустные случаи. Сообщает, что от Радошковичей в стороны Молодечно разбросано много обособленых хуторов.

– Староста из соседней деревне имеет номер моего телефона, просит подъехать. Мол, люди сообщили, что у дома на окраине собака неистово воет. Приезжаем, так и есть. Одна жила – и в одиночестве скончалась.

А нет угрозы прогореть на погребении, если помощь государства очень скупая? Ответы Владимира Жижейки спокойные. Говорит, что имеет уже два специализированных магазина ритуальных предметов. Цены – щадящие.

Наибольшим спросом пользуюся недорогие ( до 12 тысяч рублей) корзинки и веночки. Есть они в ассортименте и по 50, 60, 70 тысяч рублей, но дорогие, как правило, заказывают организации и предприятия.

Минимальная стоимость гроба – 70 тысяч рублей. Но есть и шикарные эксклюзивные варианты – из дорогих пород дерева, облагороженных резьбой по всему корпусу.

Еще один секрет частной фирмы. Владимир говорит, что сторожилы в деревнях заранее заботятся о своем переходе в "лучший мир". Под подушкой или в "куфэрку" держат одежду, свечи, черную ленту на венки и несколько литров водки или самогона.

Последнее, о чем интересуюсь у частника: кто выполняет наиболее трудоемкую работу могильщиков? Вместо ответа он предлагает навесьтить две стихийные "биржи труда" в Радошковичах. Возле автобусной остановки и местного универмага – толпы небритых мужиков. Заговорив с ними, понимаю, что безнадёга заставляет принимать за божескую ласку предложениен вынести гроб из пустой избы и зарыть его в землю.

И официальная инфорация:

2003 год. По сведениям Министерства статистики, количество умеших составило более 142 тысяч человек.

В 2004 году в стране родилось 89.239 человек, а умерли 140.353 человека.

2005 год. Коофициент смертности вырос с 14,1 на тысячу жителей до 14,5.

2006 год. В январе-октябре в Белоруссии умерли более 110 тысяч человек – 14,5 на 1000 населения.

Галина Боровая

8.12.2006