Belnarod.org – Сайт региональных новостей от гражданских и профсоюзных активистов, журналистов и просто небезразличных людей

Их заселили в дома, построенные на месте бывших коровников, запретили пользоваться водой.

Похоже, Солигорская вертикаль решила поэкспериментировать с барьером человеческой выносливости. Не на себе любимых, конечно. Быть подопытными кроликами по всему выпало молодым семьям СПК "Новое Полесье" из деревни Копацевичи

Питьевая вода – как хлеб в войну

Вероятно, на взгляд чиновников, это испытание самое важное. Коль простые сельские труженики выдержат его и при этом идейно не пошатнутся – будут соглашаться с тем, что мы процветающая страна – ничего угрожающего благополучию Солигорской вертикали в ближайшую пятилетку не произойдет.

В 2006-м девять семей работников СПК поселили в новые домики, эдакий миниатюрный агрогородок.

– Мы радовались, – рассказывает Татьяна Казюкевич. – Пусть с недоделками дома, но жить в них можно. Да вот с водой оказалась беда. Поступала она через водонапорную башню. И как-то нехорошо становилось людям, когда ее пили. Чистка зубов с использованием этой воды давала обратный результат – зубы чернели, а волосы после мытья приобретали ярко-рыжий оттенок, как, впрочем, и белье после стирки. Вроде и бесплатная краска, но почему-то не всем нравилось.

Пожаловались директору СПК, вызвали специалиста санэпидемстанции. Директор отмахнулся. Видимо, не захотел мешать эксперименту. Санэпидемстанция категорически запретила употреблять воду, даже для технических нужд, и закрыла водонапорную башню. Правда, при этом не сообщила, где брать другую, пригодную для жизни. Один из жителей агрогородка вырыл колодец. Вода там оказалась такой же по качеству и цвету. Вдобавок, с не совсем приятным запашком. До строительства домиков на этом месте функционировала колхозная ферма крупного рогатого скота.

Наверное, это второе по сложности условие эксперимента на выживаемость. На подворьях ничего толком не  хочет расти. Чрезмерная перенасыщенность, что называется, органическими удобрениями. С другой стороны, и в этой части эксперимента психологический аспект задействован. Вот коровки тут поколениями малую и большую нужду справляли. Теперь и вы, доярки да механизаторы, поживите. Раз начальство вашим домам тут место определило. Люди и не ропщут: за водным дефицитом для жителей агрогородка этот вопрос кажется второстепенным.

– За питьевой водой ходим за 400-500 метров к колодцам на частные подворья, – рассказывает Татьяна Казюкевич. – Те хозяева недовольны. Мы им надоели. Приходиться преодолевать себя каждый раз. (Идет, идет эксперимент! –Л.Н.)

Водонапорную башню главы семейств открыли самовольно. Надо ведь  и мыть, и стирать, и самим с детьми мыться. О последствиях в плане здоровья люди стараются не думать. Иначе можно в депрессию впасть, или озлобиться на власть местную. Или запить. Все варианты, что называется, для себя дороже, и ничего не решат. Для успокоения, правда, можно почитать райисполкомовскую газету "Шахтер". Ух как там власть расхваливают! Какая она заботливая и хорошая! Все о народе печется. Правда, про их проблему почему-то не пишут, никто о них не печется. Разве что, действительно, эксперимент идет?

Сначала везут коров, потом детей

Оксана, Снежана, Марина – они все работницы СПК "Новое Полесье", а также мамы ребятишек. Рассказывают:

– До школы и детского садика от нас четыре километра. Раньше детей возил автобус. Потом он сломался. Сейчас часто школьников и дошколят подбрасывают на грузовике. Сажают в кузов, а до этого там коров везут. То на мясокомбинат, то еще куда. Бывает, транспорта вообще никакого нет. Тогда дошколята и младшеклассники сидят дома.

В прошлом учебном году в холода мамы обратились к директору совхоза – организуй подвоз детей в школу. Тот: нет денег на бензин. Мамы в отдел образования. По их словам, услышали от чиновников, что деньги на бензин для подвоза детей выделяют давно. Правда, после этого разговора детей в школу некоторое время возили.

А еще в магазине Копацевичей, как сказали Оксана и Снежана, не бывает молока, рыбы, кур, редко привозят колбасу, а в полеводческих бригадах люди получают за исключением уборочной 70-80 тысяч рублей в месяц. А еще директор СПК недавно построил себе новый дом в поселке "Новое Полесье" и купил машину. Джип. И теперь на этот шикарный автомобиль могут любоваться бредущие с ранцами в школу копацевичские дети.  И, вероятно, разговоры об этой машине скрадывают им путь. Подвести до школы директор не предлагает. Ну и правильно. Надо этим детишкам внедрить в подкорку, что машины не для них, они будущие простые труженики. И только. Эксперимент продолжается.

P.S.:  "Что вы, какой эксперимент!" – могут возразить прочитавшие этот материал представители Солигорской вертикали. Поклеп!

А если не эксперимент, тогда что? Недомыслие и духовная инвалидность той же чиновничьей верхушки? В принципе, можно согласиться и со вторым определением.

Лариса Насанович

23.10.2008

Яе фундамэнт быў закладзены напачатку 1990-х у Салігорску. Чарговая дзесяцігодка атрымала магічны 13-ы нумар.

Ці праз тую самую магічнасьць лічбы, ці празь безадказнасьць чыноўнікаў, будоўля не была скончаная, а на тым месцы ўжо ўзьведзеныя некалькі жылых дамоў.

Закінутая будоўля стала месцам збору мясцовых алькаголікаў, наркаманаў, а будаўнічыя матэрыялы, са сьведчаньняў жыхароў суседніх гмахаў, вывозіліся ноччу ажно грузавікамі.

Незадаволенасьць салігорцаў і відавочная патрэба ў новай школе ўвесь час была тэмай спэкуляцый. Напрыклад, праўладныя кандыдаты ў парлямэнт у 2004-м абяцалі выправіць становішча, як і колішні мэр гораду Ганна Лаўрукевіч, якая цяпер абараняе народныя інтарэсы ў парлямэнце апошняга скліканьня.

Была і яшчэ адна гісторыя, непасрэдна зьвязаная са школай №13. У 2001 годзе буйнейшыя незалежныя выданьні паведамлялі пра беспрэцэндэнтны выпадак у шахцёрскім горадзе.

Тады, каля тысячы школьнікаў паставілі свае подпісы пад зваротам да прэзыдэнта з просьбай вырашыць праблему недастатковай колькасьці навучальных установаў і паўплываць на "замарожаную" будоўлю.

Рэакцыя, са словаў адной з арганізатараў кампаніі – журналісткі Ларысы Насановіч была імгненнай:

– Ужо на наступны дзень на падпісантаў пачалі аказваць ціск: выклікалі да дырэктараў, былі гутаркі з прадстаўнікамі КДБ і пракуратуры.

– Прадстаўнікі мясцовай вэртыкалі настойвалі на тым, што й подпісы былі падробленыя. Ды й пасьля "прафіляктычных" размоваў колькасьць пакінуўшых подпіс істотна зьменшылася. Школьнікі ж не спынілі змаганьне за сваё права на адукацыю ў цывілізаваных умовах і арганізоўвалі масавыя раздачы ўлётак. Бацькі навучэнцаў у сувязі зь ціскам распачалі збор подпісаў у абарону школьнікаў – у выніку каля тысячы было перададзена ў выканкам. Адказ: тыя подпісы ня могуць быць прынятымі за сапраўдныя!

Варта нагадаць, што і з боку ўлады рабіліся пэўныя захады. Ганну Лаўрукевіч выклікалі да Аляксандра Лукашэнкі ў сувязі са зваротам. Пасьля гэтага былая мэр паабяцала сытуацыю выправіць. Адначасова з такімі абяцаньнямі на салігорскім тэлеканале пачалі зьяўляцца рэпартажы пра мясцовых дэмакратычных актывістаў, выступіўшых аднымі з арганізатараў кампаніі.

Шум той пытаньне пра неабходнасьць увядзеньня ў эксплёатацыю новай установы ня зьняў – яно не губляе актуальнасьць і сёньня. У аддзеле адукацыі нам паведамілі, што новая школа патрэбна: "Колькасьць насельніцтва расьце, расьце і колькасьць жыхароў школьнага ўзросту. Таму пытаньне застаецца адкрытым. Будуецца ж новы мікрараён…".

Дарэчы, згодна з генэральным плянам забудовы Салігорску, школа мела быць адкрытай замест гандлёвых кропак рынку "Старавакзальны". Галоўны архітэктар гэту інфармацыю не пацьвердзіла: "Першы раз чую! Новая школа зараз не патрэбна. Запытайце ў аддзеле адукацыі. Калі яны нам паведамяць, то мы абавязкова зрэагуем і ўнясем у плян". Дарэчы, словы спн.Кругловай маюць і непасрэднае пацьверджаньне – на месцы былога рынку ўжо два месяцы функцыянуе лядовы палац.

Непаразуменьні паміж аддзеламі, якія месьцяцца ў адным будынку, дзівяць. А сытуацыя з магчымым будаўніцтвам новай школы нагадвае аналягічную з паліклінікай.У выпадку з мэдычнай установай, на плянуемым месцы пабудовы быў зацьверджаны праект дому для трэнэраў "Салігорск-арэны".

Рашэньня прымалася на ўзроўні мясцовых уладаў, якія пераконваюць калегаў зь Менску ў адсутнасьці неабходнасьці ўзводзіць новы комплекс. У абодвух выпадках незразумелую пазыцыю займаюць чыноўнікі, адмаўляючы відавочнае і дзейнічаючы не ў інтарэсах салігорцаў. Цікава і тое, што насьпех збудаваная "Салігорск-арэна", безумоўна, неабходна гораду, але… Жартаўлівая тэза "Не лядовы палац для гораду, а горад для лядовага палацу" набывае сэнс і зьмест.

Адсутнасьць новага будынку школы адбіваецца на перанасычанасьці ўжо існых. У 3-й ці 1-й пытаньне арганізацыі навучальнага працэсу стаіць вельмі востра.

– У школе зараз дзеці навучаюцца ў тры зьмены. Зараз пяць клясаў у паралелі, некалькі год таму было восем. На паўтары тысячы навучэнцаў толькі два настаўніка гісторыі, якія выкладаюць па тры прадметы. І два выкладчыка фізычнай культуры, – гаворыць навучэнец школы №3 Андрусь Тычына.

Адмыслоўцы мяркуюць, што эфэктыўныя захады змогуць прадпрымаць толькі людзі, датычныя да сфэры адукацыі наўпрост, а не намэнклятурныя функцыянэры.

Іван Шыла

16.10.2008

Будаўніцтва лядовага палацу, прымеркаванае менавіта да году здароўя і юбілею Салігорску, можа перашкодзіць адкрыцьцю новай мэдычнай установы.

Адміністрацыя гораду настройвае на тым, што паліклініка ў склаўшайся сытуацыі не патрэбна, аднак галоўны лекар адмаўляецца падпісаць дакумант, які пацьвярджае падобную выснову.

Яшчэ ў 1999-м годзе было заплянавана адкрыць новую паліклініку ў 12-м мікрараёне, насупраць крамы "Сонечная". Сёлета тэрмінова былі ўнесеныя карэкціроўкі на мясцовым узроўні – вырашылі збудаваць замест лякарні дом для трэнэраў і пэрсаналу "Салігорск-Арэны". Алімпійскі камітэт са згоду галоўнага архітэктара Вольгі Кругловай і старшыні райвыканкаму Аляксандра Рымашэўскага замовіў праект дома, які вясной быў выкананы.

Менскія інжынэры і архітэктары праект не прынялі, бо месца зарэзэрвана для гарадзкой паліклінікі. Варта ўдакладніць, што выбар месца залежыць ня толькі ад тэхнічных паказчыкаў, напрыклад шчыльнасьці грунту, але і ад усталяваных нормаў горадабудаўніцтва. У сукупнасьці з шэрагам патрабаваньняў розных заканадаўчых актаў і геалягічных умоваў іншага месца для мэдычнай установы знойдзена не было.

Кіраўніцтва гораду ў дадзенай сытуацыі вырашыла скарыстацца ўласным высокім становішчам і паўплываць на галоўнага лекара ЦРБ(цэнральнай раённай бальніцы) Аляксандра Лапусту, каб ён напісаў ліст у "Менскгражданпраект" з тлучачэньнем адсутнасьці неабходнасьці будаўніцтва яшчэ адной паліклінікі. Нягледзячы на тое, што Лапусту не аднойчы выклікалі да Рымашэўскага, ліст так і ня быў напісаны.

Бо відавочная патрэбнасьць існуе – згодна з нарматыўнымі актамі і рэальнай сытуацыі ўвядзеньне ў эксплюатацыю новай лякарні мусіла адбыцца ўжо некалькі год таму.

Для статысячнага гораду колькасьць наведваньняў за суткі, на якія мусяць быць разьлічаны ўсе мэдычныя ўстановы, мае складаць 2400 чалавек, на дадзены момант яна не перавышае 1500.

Напрыклад, ЦРБ сплянавана на 650 наведвальнікаў, дзіцячая паліклініка на 450, а жаночая кансультацыя на 70. Тое, што рэальныя лічбы пацыентаў перавышаюць нормы ў дзясяткі разоў, вядома. У той жа жаночай кансультацыі замест 70 у дзень прыходзіць больш за 400, не гаворачы пра бальніцу і дзіцячую паліклініку.

Другое патрабаваньне, якое ўтрымліваецца ў правілах забудовы населеных пунктаў, гэта адлегласьць установы ад патэнцыйных наведвальнікаў – ня болей за 1 км.

(СНБ 3.01.04-02, пункт 7.4.10) То бок, у Салігорску дзіцячая паліклініка і бальніца мусяць абслугоўваць толькі палову насельніцтва (гл. інфаграфіку). Неадпаведнасьць усталяваным правілам можна назіраць штодня – яна выяўляецца ў велізарных чэргах і агульным паніжэньні якасьці аказваемых паслуг.

Аляксандр Лапуста адмовіўся пракамэнтаваць сытуацыю вакол будаўніцтва новай паліклінікі. Галоўны лекар параіў зьвярнуцца ў аддзел архітэктуры выканкаму і дадаў, што "не займаецца будоўляй" і наагул, першы раз чуе такую інфармацыю.

Тэлефанаваньне ў выканкам не дапамагло, бо галоўны архітэктар Вольга Круглова ў адпачынку, а яе намесьнік на курсах у Менску, астатнія супрацоўнікі інфармацыяй не валодаюць.

Такім чынам, атрымоўваецца парадаксальная сытуацыя: адзін праект, прысьвечаны году здароўя, замінае іншаму. Дзівіць і лёгіка мясцовых уладаў, калі яна грунтуецца на банальнай прынцыповасьці даводзіць усё да канца і не карэкціраваць уласныя пляны. Аднак калі справа будаўніцтва мэдычнай установы ўпіраецца выключна ў фінансавыя магчымасьці гарадзкога бюджэту, дык паўстае пытаньне прыярытэтнасьці разьмеркаваньня сродкаў.

06.10.2008

На избирательном участке, где она находилась во время подсчета голосов, все способствовало фальсификации.

– Это участок № 79 (Солигорский государственный педагогический колледж), –рассказывает Лариса Насанович. – 27 сентября, после окончания предварительного голосования председатель участковой комиссии Галай Галина Павловна не позволила мне приблизиться к урне, чтобы убедиться, опечатана ли она. Также отказалась отвечать, где будет храниться эта урна.

Лариса Насанович написала жалобу в окружную комиссию. Ей ответили, что Галай Г. П. сделано замечание и предложено обеспечить условия для голосования.

28 сентября стол, куда высыпались бюллетени, поставили метрах в 10 метрах от наблюдателей, обзор плотно заслонили спинами членов комиссии. Не объявлялось о погашении неиспользованных бюллетеней, удостовериться, погашались ли они на самом деле, было невозможно. Отдельно не объявлялись результаты предварительного, основного и выездного голосований.

После подсчета высыпанных на стол бюллетеней их быстренько унесли в самый дальний от наблюдателей конец зала, где сидела сама председатель комиссии. Возились с бюллетенями она и одна из членов комиссии минут сорок. Что-то перекладывали из кучки в кучки, заворачивали в бумагу, опять разворачивали и добавляли новые стопки. И даже, как можно было рассмотреть, доставали и клали какие-то новые кипы бумажек, похожие издалека на бюллетени, то ли из-за стола, то ли из-за стула.

– На городских участках, их у меня было шесть, даже по официальным данным, за меня было 35 и более процентов от числа проголосовавших, – рассказывает Лариса Владимировна. – Допустим, на участке № 81 за кандидата от власти проголосовало 664 избирателя, за меня 377. там данные предварительного и выездного голосования не скрывали. Естественно, как и у других кандидатов от ОДС, выигрыш в голосах у кандидатов от власти по официальным данным базировался в основном за счет результатов досрочного голосования. Не зря же работающий люд принуждали проголосовать именно досрочно.

На участке же, где пыталась наблюдать сама кандидат, результат голосования был для нее в несколько раз хуже. По словам Ларисы Насанович, она тешит себя надеждой – прокуратура будет разбираться объективно. Но и не верит, что официальная цифра в 14,8 процента проголосовавших за нее в округе соответствует действительности.

– Перед выборами я встречалась с отдельными членами различных участковых комиссий моего округа. Слышала от них одно: готовится фальсификация, сделайте что-нибудь. Округ сельский, два района, 84 избирательных участка. Да, наблюдение мы обеспечили в очень незначительной степени. Многие люди в последний момент быть наблюдателями отказывались. Боялись за своих близких, преследования на работе. От страха можно заболеть, страхом можно притянуть к себе то, что боишься. Через длительный страх человек превращается в зомби. Хочется опять сказать вам то, что я говорила вам в своем выступлении по радио: не бойтесь! Как только вы перестанете бояться, к вам придет энергия нового, более высокого уровня. И многие проблемы только поэтому уже начнут решаться.

Диана Журавская

02.10.2008