Инициатива № 11, ноябрь
|
За час работы обувь покрывается льдом
Именно так обстоит дело на Солигорском заводе железобетонных конструкций. Здесь отопление почитают за роскошь. И это не шутка. Отопления в цехах Солигорского ЗЖБК нет. Температура там – как на улице. Двери почти всегда открыты – приезжают машины. Если ударил мороз – обувь покрывается ледовой коркой. Работники неоднократно жаловались начальству, ходили к руководству шефской организации. В ответ слышали одно: "Выдается зимняя спецодежда. Отопление вам ни к чему". – Спецодежда – это громко сказано, – комментирует Виталий, работник ЗЖБК. –Выдаются только куртки. Обувь, штаны – нет. Говорят: "Денег нет". Хотя не так давно предприятие купило восемь новых рабочих машин. Впрочем, отопления нет не только в цехах. Со слов работников, в раздевалках оно тоже с большего отсутствует. Батареи греют только в рабочее время. Да и то, тепла от них мало. После работы и на выходные дни его отключают. Утром, перед сменой, переодеваются работники быстро – холодно. После смены – тоже быстро: потеплело ненамного. В душ после смены ходят редко – вода горячая есть не всегда и недолго, что странно: вода к ним поступает с фабрики 2-го рудоуправления РУП "ПО "Беларуськалий", а там она есть всегда. Отдельный разговор о самих цехах. Например, в одном крыша протекает так, что если идет дождь – внутри все мокрое, вода капает прямо на голову, везде лужи. А кругом сварка. Мало ли замыкание – током убьет. С такими вопросами работники обращались к своему руководству. А оно в ответ: "Крыша здесь предусмотрена для оборудования, не для вас. Не нравится – вон ворота". – А еще потом отдел кадров удивляется, что у нас больничных много, – говорит Виталий. – А как им не быть? Работаем на сквозняках. Уменьшить количество болеющих решили добровольно-принудительной вакцинацией от гриппа. Тем, кто не хотел делать, главная кадровица грозила: "Откажетесь – не оплатим больничный!». Правда, пока свою угрозу не выполнила. И как обычно, все трудности касаются только работников производства. Например, отопление. На офисном этаже вопрос решили. По словам работников за счет предприятия закупили масляные радиаторы – греются. – На это у них деньги есть. А на премии – нет, – возмущаются люди. И добавляют: – Не так давно начальница одного из цехов обратилась к директору предприятия, Ермолинскому Сергею Александровичу. Поинтересовалась, почему при перевыполнении плана премиальных доплат практически нет. В ответ услышала: "Сокращай людей". Хотя, ставя планы работникам, никто не интересуется степенью изношенности оборудования. Его давно уже пора заменить. Не сегодня – завтра сломается, и производство остановится. А план не выполнишь – премию не дадут, это 10 процентов оклада. И доплаты "за вредность" получают не все. К примеру, работает в паре слесарь и сварщик. Доплатят только второму, хотя фактически сварка будет вредить обоим. А вот себе на коттедж и новую иномарку директор деньги нашел. И, по словам его подчиненных, теплицу на участок делали ему на производстве. Причем дважды. Первый раз шеф забраковал. – Много у нас проблем на предприятии, – говорят работники. – И ситуация никак не изменится. Профсоюз что есть, что его нет. Около 10 000 ежемесячно забирают, как взносы, а все что от них и можем получить – это подарки на новый год. Диана Журавская 21.11.2008
Таварыства ўласьнікаў зьявілася ў глыбінцы
У Салігорску пачынаюць адмаўляцца ад практыкі захаваньня старых мэтадаў і падыходаў да домакіраваньня, якія ўжываліся 30 год таму. Беларусь застаецца адной зь некалькіх постсавецкіх краінаў, дзе не праведзеная рэформа жыльлёва-гаспадарчага сэктару. Для жыхароў суседніх Польшчы ці Летувы звыкла ўтрымоўваць уласныя шматкватэрныя дамы самастойна. Практыка сьведчыць, што самакіраваньне дае лепшыя вынікі ды і прынцып вырашэньня праблем на ўзроўні іх узьнікненьня відавочна больш эфэктыўны. Аднак нягледзячы на адсутнасьць скончанай маштабнай рэформы, ёсьць заканадаўчая плятформа для самастойнага домакіраваньня. Нават ня проста ёсьць, а юрыдычна абавязвае жыльлёвыя каапэратывы з больш чым з двума ўласьнікамі прыватных кватэраў арганізоўваць і рэгістраваць аб'яднаньне, ладзіць сходы ды абіраць кіраўніцтва. Адзінае, што замінае несьці адказнасьць за стан свайго дому – адсутнасьць ініцыятывы й інфармацыі. Аляксей Пятроў, юрыст па адукацыі, адзін зь піянэраў рэалізацыі на практыцы прынцыпу самастойнага кіраваньня ўласным жытлом у Беларусі. Ягоны дом па вуліцы Кастрычніцкай нічым не адметны – звычайная "панэльная" шматпавярхоўка. Аднак, жыхары ўжо больш за год як адмовіліся ад паслуг ЖКГ – гэта адбіваецца ня толькі на якасьці рамонтных і прафіляктычных прац, але ёсьць і дальнабачным стратэгічным крокам. Пачалося з таго, што непасрэдныя заказчыкі дому, "Слуцкія Электрасеткі", у 2001 годзе прапанавалі жыхарам правесьці сход, заснаваць уласнае таварыства і абраць кіраўніцтва. Юрыдычная адукацыя і досьвед працы ў грамадзкай сфэры былі асноўнымі прычынамі абраньня Аляксея на пасаду старшыні. Падрыхтаваць дакумэнты на рэгістрацыю, правесьці аналіз стану дома, весьці бугальтэрыю і самостойна шукаць пэрсанал – праца ня лёгкая, асабліва тады, калі пачынаеш з нуля. І натуральна, працэс доўгі. Тым ня менш, ужо на этапе рэгістрацыі і падачы дакумэнтаў у Міністэрства юстыцыі былі пэўныя посьпехі: фармуляр, складзены Пятровым, дагэтуль выкарыстоўваецца новымі таварствамі ў Салігорску і прапаноўваецца як экзэмпляр у мясцовым выканаўчым камітэце. Паступова таварыства ўласьнікаў прыйшло да высновы: карыстацца паслугамі ЖКГ немэтазгодна ў тым пляне, што якасьць выконваемай працы надта нізкая ды й няма мэханізмаў кантролю і ўплыву на яе. – Гэта апошні вагон цягніка, так бы мовіць. Матывацыя ў супрацоўнікаў ЖГК выконваць свае абавязкі лепш фактычна адсутнічае. Нізкія заробкі, статус і сыстэма кіраваньня – толькі некаторыя фактары, якія спрыяюць такой сытуацыі, – гаворыць Аляксей. Але адмовіцца сёньня ад паслуг дзяржаўнай агенцыі ня значыць адразу вырашыць усё праблемы. Хутчэй наадварот, бо пошук пэрсаналу, вядзеньне дакумэнтацыі, іншыя працоўныя ды арганізацыйныя моманты вымагаюць ведаў і практычных парадаў. Са словаў Аляксея, на гэтым этапе ўзьнікалі думкі вярнуцца да старой сыстэмы абслугоўваньня, хоць і начальства ЖКГ абацяла не прыняць дом на ўлік. Аднак пашанцавала ў тым, што арганізатары таварыства выйшлі на кантакт зь іншымі аналягічнымі аб'яднаньнямі краіны. Нягледзячы на нізкі ўзровень разьвіцьця дадзенай галіны ў Беларусі, ёсьць матэрыялы прысьвечаныя гэтай праблематыцы, арганізоўваюцца сэмінары, выдаюцца буклеты і створаны адмысловы сайт.(www.tsbelarus.org) Досьвед менскіх ініцыятываў дазволіў пераадолець пераходны пэрыяд і выйсьці на новы ўзровень. Ды і ў Салігорску зьявілася прыватная фірма, заснаваная адным з такіх жа старшыняў таварыстваў, як Аляксей. "Альтэрнатыва" аказвае паслугі абслугоўваньня вашага дому, але з улікам досьведу арганізацыі самастойнага домакіраваньня і патрэбаў канкрэтнага дому. Перавага таварыства ўласьнікаў ня толькі ў тым, што можна кантраляваць і непасрэдна ўплываць на якасьць паслуг электрыка ці сантэхніка ды больш апэратыўна вырашаць узьнікаючыя штодзённыя праблемы. Выбар на карысьць самастойнага домакіраваньня разьлічаны ня толькі на кароткатэрміновую пэрспэктыву. Таварыства ўласьнікаў ня можа прыносіць прыбытак, але мае свой банкаўскі рахунак. Плацяжы ўсталяваны заканадаўчымі нормамі ў звычайных памерах, то бок, тыя ж самыя грошы, што і за паслугі ЖКГ. Палова сабраных ад жыхароў сродкаў ідзе на цяперашнія патрэбы, астатнія акамулююцца на капітальны рамонт дому і і падкантрольныя толькі таварыству. У сытуацыі з ЖКГ палова сродкаў таксама ідзе на капітальны рамонт, але ня вашага дому, а іншых па ўсёй краіне. А стан жыльлёвага фонду такі, што калі час прыйдзе зрабіць вялікія ўкладаньні ў ваш дом (напрыклад, рамонт даху), грошай можа і ня быць. У дадатак, рыхтуецца рэформа жыльлёва-гаспадарчага сэктару да 2015 году, падобная на тую, якая цяпер ажыцьцяўляецца ў Расеі: пераход на стопрацэнтную аплату паслуг ЖКГ. У такім выпадку сродкі на маштабныя рамонты трэба будзе шукаць цалкам самастойна, бо дарэформенныя зборы ўлічвацца ня будуць. На сёньняшні дзень Таварыствы ўласьнікаў не перайшлі на цалкам самастойнае забесьпячэньне і фінансуюцца зь мясцовага бюджэту. Дакладней, даціруецца розьніцца ў фіксаваных і рэальных коштах. Аднак і тут ёсьць праблемы: фінансаваньне ўвесь час затрымліваецца, тым больш пасьля сьвяткаваньня юбілею горада. Тым ня менш, малады старшыня поўны аптымізму: – Мая парада зараз – пераходзіць на такую форму домакіраваньня як мага хутчэй. Тым больш, ужо і ў Салігорску ёсьць людзі і фірма, якая зможа дапамагчы. А чым раней вы пойдзеце на такі крок, тым лепш. Найбольш выгодна гэта рабіць яшчэ да здачы дому ў эксплюатацыю, бо тады ёсьць шанец праверыць, ці зрабіў падрадчык усё згодна з праектам, – дзеліцца парадамі Аляксей Пятроў. Такім чынам, асноўная выгода самастойнага домакіраваньня – наяўнасьць старшыні дома, які мае непасрэдныя абавязкі і можа больш апэратыўна рэагаваць ў адрозьненьні ад начальніка вялікай арганізацыі ЖКГ. Дарэчы, і матывацыя ў старшыняў ёсьць, бо пасада аплачваецца і часта цалкам замяняе асноўную працу. Па-другое, гэта магчымасьць кантролю і ўплыву на якасьць паслуг, прастора для выбару.Ды і са стратэгічнага пункту гледжаньня такая форма ўласнасьці гарантуе большую падрыхтаванасьць да рэформы жыльлёвай гаспадаркі і непасрэдны кантроль за сваім фінансавым становішчам. Іван Шыла 20.11.2008
Избил муж – попала в черный список
Солигорчанка не знала, что почти год находится на учете, как злоупотребляющая алкоголем. Рассказывает сорокашестилетняя Вера Максимович: – Решила я поступить на курсы вождения автомобиля. Пошла за справкой в психоневрологический диспансер, что, мол, на учете не состою. А оказалось наоборот, как злоупотребитель спиртного. Я поначалу думала, что это ошибка: никогда не имела пристрастия к выпивке. Потом, в кабинете у врача, попросила мне назвать дату постановки на учет. Она совпала с тем днем, когда обращалась в приемный покой за помощью – муж сильно избил. У них была крепкая семья, воспитывали дочь. Сейчас ей 15. А полтора года назад Вера узнала: супруг изменяет. Вера не смогла скрыть свои обиды. Но в ответ на упреки муж только бранился и говорил, что будет делать, как хочет, мол, только дурные мужчины не гуляют. По словам Веры, он все чаще стал ее бить. Так отстаивал свое право быть свободным. А однажды в завершение застолья в честь дня рождения дочери, когда она опять не сдержалась и напомнила ему об изменах, рассек бровь. – Я убрала всю посуду, – вспоминает женщина. – Кровь из рассеченной брови сочилась, сильно болело. Пошла в приемный покой больницы. Там, при наложении швов, дали подышать на проверку алкоголя в крови. Конечно, на дне рождения дочери я выпила пару бокалов вина. В.Максимович возмутило то, что она, женщина, пострадавшая от мужского кулака, оказалась более наказанной, чем мужчина. И что поставили на этой участи избежал. И никто не интересовался, в пьяном или трезвом виде поднимал он руку на женщину. Вообще, фактически за свои противоправные действия никакого наказания не понес. Правда, Вера сама не стала тогда добиваться милицейского разбирательства. – У нас же в государстве вся система работает на мужчину. Или сама на себя, – говорит она. – Первый раз, когда муж меня избил, довела я дело до суда. Судья тогда взыскал в пользу государства большой штраф. Семейный бюджет после этого значительно похудел. – Вот и терпят женщины до последнего, когда уже и терпеть нельзя, – размышляет Вера. – Детей-то надо растить. Глотают обиды, скрывают побои, не обращаются за помощью к медикам. Потому что если вмешается государство – вместо помощи только денег лишишься. Да вот еще и алкоголичкой ни с того, ни с сего сделают. – Никто ее алкоголичкой не делал, – заверили журналистку в Солигорском психоневрологическом диспансере. – Вера Максимович была поставлена на учет не как больная алкоголизмом, а для профилактики. Ровно через год ее бы сняли. Вот и разрешение на обучение на курсах вождения выдали. Главный врач психодиспансера Александр Полукеев подтвердил: они обязаны поставить женщину на этот учет. Согласно распоряжения Минздрава, на профилактический учет к наркологу попадают все те травмированные, кто обращается за медпомощью в поликлиники и больницы, имея при этом алкоголь в крови. Распоряжение, конечно, интересное. Что называется, может действительно коснуться каждого. Недавно одна знакомая рассказала, как вывихнула ногу, оступившись на тонких шпилечках на неровностях пола одного из ресторанов. Собирались отмечать юбилей. Еще только собирались. Хорошо, что среди друзей юбиляра оказался медик и сам вправил вывих пострадавшей. А если бы не оказался, а если бы женщина вывихнула ногу уже выпив бокал шампанского? Несомненно, быть и ей в официальном списке злоупотребляющих алкоголем. Списки эти регулярно отправляют куда-то в Минск. Глядишь, где-то фиксируют. И маленькое-маленькое клеймо на человеке при случае можно вытащить наружу. Между тем настоящий алкоголизм в Беларуси беспрепятственно набирает обороты. Лариса Насанович 06.11.2008 |